Een week vol stickers, sleutels en sleeën. Afgelopen week stond bij ons niet alleen in het teken van trainen en wedstrijden, maar ook van iets waar para-ijshockey eigenlijk nooit zonder kan: materiaal, creativiteit en een beetje knutselen.

We zijn namelijk druk bezig geweest met het ontwerpen en laten maken van nieuwe stickers. Niet zomaar stickers, maar met een verhaal. Voor de nieuwe helm van onze goalie bijvoorbeeld, zodat die straks niet alleen goed beschermd is maar er ook nog eens strak uitziet op het ijs. Daarnaast een persoonlijk cadeautje voor een gewaardeerde teamgenote en haar aanstaande man – een kleine verrassing waar een hoop waardering achter zit. En natuurlijk nog wat stickers om een paar sledes wat beter te merken, want als je met veel materiaal werkt is het soms handig als je in één oogopslag ziet wat waar hoort.

Slijpen voor de wedstrijd

De training van vandaag staat vooral in het teken van de laatste voorbereidingen voor de wedstrijd van komende zaterdag tegen de Nijmegen Devils. Dat betekent: materiaal nalopen, sleutelen, afstellen en natuurlijk de ijzers slijpen.

Voor para-ijshockeyers zijn dat een soort denkbeeldige messen onder de slee. In plaats van schaatsen zitten spelers namelijk vast in een slee die op twee ijzers staat, terwijl ze zich voortbewegen met twee korte sticks die aan één kant een blad hebben en aan de andere kant kleine spikes om zich over het ijs af te zetten.

Maar para zou para niet zijn als het weer nét even anders loopt dan gepland. Want terwijl we ons voorbereiden op een wedstrijd tegen Nijmegen, staan er vandaag óók weer een paar spelers van de Nijmegen Devils gezellig mee te trainen. Dat is misschien wel het mooiste aan para-ijshockey in Nederland: het voelt minder als losse clubs en meer als één grote familie.

Iedere speler is bezig met hetzelfde doel: de sport laten groeien. Nieuwe teams helpen ontstaan, meer ijsuren vinden en nieuwe spelers de fijne kneepjes van het vak leren.

Een onverwachte bonus

En in alle drukte gebeurt er dan iets waar je stiekem het meest blij van wordt. Er komt namelijk nog een nieuwe speler langs om te kijken of para-ijshockey iets voor hem is. Zo’n eerste kennismaking is altijd spannend. Voor hem, maar eigenlijk ook voor ons. Maar het loopt zo soepel dat het aan het einde van de training al duidelijk is.

“Waar kan ik lid worden?”

Dat zijn de momenten waarvoor je het doet. Een nieuwe speler, een nieuwe fan van de sport en weer een stap vooruit voor het team.

Sleutelen voor de clinic

Tussen alle trainingen door ligt er nog een flinke klus op de werkbank. De sledes die vrijdag meegaan naar de clinic in Heerenveen moeten nog wat aanpassingen krijgen.

Nieuwe vaste voetenbanden bijvoorbeeld. Dat betekent popnagels zetten. En laten we hopen dat ze deze keer wél goed gaan, want inmiddels weet ik precies wat ik de vorige keer fout deed.

Maar goed… bij para-ijshockey leer je eigenlijk elke week weer iets nieuws.

Daarnaast moeten de wedstrijdijzers nog worden geslepen en bouwen we ook nog een nieuwe, beter passende slee voor één van onze vaste spelers. Als hij straks comfortabeler en stabieler zit, kan hij beter meedoen – en daar wordt uiteindelijk het hele team van Amsterdam weer sterker van.

En dan de logistieke uitdaging

En als klap op de vuurpijl komt er nog een puzzel waar elke para-ijshockeyer vroeg of laat mee te maken krijgt. Hoe krijgen we tien sledes in één auto… en houden we ook nog ruimte over voor drie begeleiders? Dat wordt nog even passen, meten, schuiven en waarschijnlijk een beetje creatief stapelen.

Maar ach… met hulp van onze puzzel koningin zit het eigenlijk allemaal al in de auto voordat ik zelf buiten kom. Het lukt haar om de sleeën, sticks, gereedschap in de auto te passen en nog drie stoelen vrij te houden voor ons. Samen spelen we het wederom klaar om ook deze clinic tot een mooi evenement te kunnen gaan maken.