Van aanvraag tot avontuur – para ijshockey op een plek waar het nog niet was. Soms begint iets groots met één simpel bericht. Via onze link met de ijshockeyschool kwam er een aanvraag binnen voor een sportdag. Niet zomaar één — maar een evenement voor 800 kinderen. De ijssportdag 2026 in Thialf Heerenveen en of wij daar ook para ijshockey wilden laten zien.

Dat zijn precies de momenten waar wij energie van krijgen. Zeker op een locatie waar nog geen para ijshockey gespeeld wordt. Want daar begint groei.

Want para ijshockey komt nooit alleen

Alleen… para ijshockey is geen sport die je “even meeneemt”. Het is een sport waarbij spelers in een slee zitten op twee ijzers en zich voortbewegen met korte sticks met spikes en een blad. Dat betekent ook:
veel materiaal, specialistisch materiaal, duur materiaal — en vooral: veel volume.

En in Heerenveen is geen para-team. Dus als de sport het ijs op moet, moeten wij ook komen. Mét alles.

De eerste tegenslag

Tijdens de laatste training gaat het al mis. Een blokje van de riser van één van de sledes breekt af. En dat is niet zomaar een onderdeel. Dat is zo’n onderdeel waarvan je weet: dit ga ik niet meer op tijd vervangen krijgen. Resultaat: een slee minder voor de clinic. Niet ideaal, maar stoppen is geen optie.

Gelukkig staan we er nooit alleen voor

De organisatie denkt mee en regelt extra vrijwilligers om te helpen bij het in- en uitstappen van de deelnemers. Dat is goud waard. Want met zoveel kinderen wil je vooral dat iedereen veilig en soepel kan meedoen.

Het basis materiaal – helmen, handschoenen en beschermers – wordt lokaal geregeld.
Dat scheelt enorm. Want 800 kinderen voorzien… dat red je simpelweg niet alleen.

En dan komt er nog één uitdaging…

Op het laatste moment blijkt dat nekbescherming en elleboogbeschermers toch niet geregeld kunnen worden. En wie para ijshockey kent, weet: zonder bescherming geen ijs. Dus wordt het schakelen. Bellen. Rijden. Regelen. En met een extra omweg verzamelen we alles bij elkaar.

En zoals zo vaak: Skating Betty blijkt weer de reddende engel. Want juist aan het einde van het seizoen zijn dit soort spullen bijna nergens meer te krijgen.

De logistieke puzzel

Dan komt het moment van inpakken.

Wat gaat er allemaal mee?

• 4 kinderslees
• 3 puberslees
• 2 duwstangen
• 1 rolslee
• sticks (heel veel sticks)
• speciale sticks voor de rolslee
• 2 sledes voor de spelers die uitleg geven
• en twee tassen vol ijshockey gear van de begeleiders.

En dat allemaal… in één auto. Met drie volwassenen.

Met veel passen, meten en een beetje creativiteit lukt het.
Gelukkig zijn de meeste sledes nieuw en kunnen ze uit elkaar.
En natuurlijk: extra rollen tape. Want je kunt nooit genoeg tape bij je hebben.

De dag begint vroeg

Heerenveen verwacht ons om 08:30. Dat betekent: 05:45 opstaan. Niet ideaal. Maar met goede koffie en nog betere zin komt het goed.

Het moment suprême

Eenmaal aangekomen is het even zoeken naar de juiste ingang.
Studenten helpen met sjouwen en al snel ligt het halve ijs vol met sleeën, sticks en energie.

En dan begint het.

Verbaasde blikken.
Onwennige eerste meters.
Lachende gezichten.

Para ijshockey is intens, technisch en soms frustrerend — maar vooral leuk.
En dat zien de kinderen meteen.

Leren en groeien

Zoals bij elk evenement gaat niet alles perfect. Maar dat hoort erbij.

We leren.
We zien wat beter kan.
We ontdekken waar we moeten investeren.

En tussen alle drukte valt één ding op: één studente die er echt bovenuit steekt. Dat soort mensen maken het verschil. Die bouwen mee aan de toekomst.

De conclusie

Aan het einde van de ijssportdag 2026 is er vooral voldoening en trots.

Trots dat we dit hebben kunnen neerzetten.
Trots dat zoveel kinderen kennis hebben gemaakt met onze sport.
Trots dat we weer een stap hebben gezet richting groei.

Voor ons als Amsterdam Tigers Para was het een eer om dit te mogen doen. En als het aan ons ligt? Dan staan we hier volgend jaar weer. Nog beter voorbereid. Nog sterker. Om opnieuw honderden kinderen te laten ervaren hoe mooi, uitdagend en vooral leuk para ijshockey is.